W rejestrze zabytków Województwa Podkarpackiego znajdują się trzy obiekty z Grochowiec:
- fort V Główny Twierdzy Przemyśl – zbudowany w 1880, nr w rejestrze A-1455 z 21.09.1989
- fort Va „Grochowce – Lesniczówka”- zbudowany w 1891-1893, nr w rejestrze A-1445 z 16.02.2017
- fort artyleryjski VI Helicha – zbudowany w 1878, nr w rejestrze A-833 z 4.07.1996
FORT V GŁÓWNY TWIERDZY PRZEMYŚL
Jest zdecydowanie największą atrakcją turystyczną naszej miejscowości.
To jeden z fortów zewnętrznego pierścienia Twierdzy Przemyśl. Zbudowany w 1880 roku, zmodernizowany pod koniec XIX wieku. Obejmuje obszar ok. 4 ha.
5 października 1914 roku był bezskutecznie szturmowany przez Rosjan, którzy ponieśli spore straty. Udało im się podejść na odległość 300 m od fortu, jednak musieli się wycofać. W 1915 roku, tuż przed poddaniem twierdzy, fort został częściowo wysadzony.
Po zakończeniu I wojny światowej na terenie fortu ulokowała się ukraińska artyleria. W dniu 13 grudnia 1918 roku II batalion Pułku Ziemi Rzeszowskiej pod dowództwem kapitana Kawińskiego „przeszedł ciężki chrzest bojowy, zdobywając fort Grochowce, obsadzony silnie przez nieprzyjaciela. Wzięto tam karabin maszynowy, kilkudziesięciu jeńców i dużo amunicji„. W czasie walki zginęło 4 polskich żołnierzy.
W latach dwudziestych XX wieku fort był rozbierany przez okolicznych mieszkańców, w celu pozyskani budulca do budowy domów.
Fort jest dobrze zachowany. Poziom jego zniszczenia szacuje się na jedynie 40%. Legenda głosi, że gdy się coś krzyknie na terenie fortu, to można usłyszeć w odpowiedzi echo, mówiące głosem austriackiego żołnierza „stój, bo strzelam”.
Ok. 600 m na zachód znajduje się Fort Va „Leśniczówka” (nazywany też „Biadoliny”).
Po szczegółowe informacje nt. Twierdzy Przemyśl odsyłamy na portale przemysl24.pl oraz stronę Związku Gmin Fortecznych.
FORT ARTYLERYJSKI VI „HELICHA” TWIERDZY PRZEMYŚL
Wpisany do rejestru zabytków nieruchomych pod numerem A-833 z 4.07.1996 roku.
W 1909 roku fort był uzbrojony w 6 dział 9 cm M.75/96 na wysokich lawetach i 4 takie działa na lawetach polowych oraz 2 moździerze 15 cm M.78 do ostrzeliwania jarów. Na załogę składało się pół kompanii piechoty, 163 artylerzystów i 9 pionierów (saperów). Podczas pierwszego oblężenia twierdzy fort był na uboczu działań wojennych i nie był atakowany. Jednak już w czasie drugiego oblężenia na jego przedpolach toczyły się zażarte walki o polowe pozycje obronne. Przed kapitulacją – podobnie jak inne forty – został częściowo wysadzony w powietrze.
KOŚCIÓŁ PARAFIALNY
Kościół murowany, został wybudowany w 1935 roku. Na witrażach, mieszczących się w oknach są zapisane nazwiska fundatorów – głównie bogatych rodzin zamieszkujących Grochowce w okresie międzywojnia, np. Aleksander i Anna z Konarskich de Lago, Roman i Filomena Treter-Doliniańscy. Przy kościele stała stara, drewniana dzwonnica, jednak została powalona przez wichurę w 2007 roku.
Od 2010 roku kościół posiada całkowicie nowy ołtarz (widoczny na zdjęciu obok).
PARK DWORSKI
We wsi znajdują się pozostałości parku dworskiego z drugiej połowy XVIII wieku. Krótka analiza historyczna sporządzona w 1975 roku brzmi: „Ogrody rozplanowane były na rzucie prostokąta i przylegały wzdłuż głównej osi do koryta potoku zajmując pierwotnie dno doliny oraz skłon wierzchowiny. Zapewne ogólny obszar parku przekroczył 10 ha. Po spaleniu pałacu w okresie II wojny światowej został teren rozparcelowany jakkolwiek drzewostan utrzymany został do II wojny światowej. Obecnie zachowane niewielkie skupienie lipy, grabu w wieku ok. 80 lat. W r. 1968 wycięte zostały ostatnie okazy drzew obcych tj. okazała iglicznia trójcierniowa. W krajobrazie doliny potoku zadrzewienia pochodzące z byłych zbiorowisk parkowych a zwłaszcza nad brzegiem potoku są wyraźnie zachowane„.
KAPLICA CMENTARNA
Kaplica znajduje się na cmentarzu komunalnym, w jego centralnej części. Jest zbudowana na planie prostokąta, murowana, z dachem dwuspadowym, krytym dachówką.
Nad drzwiami wejściowymi znajduje się napis „Diffugere nives redeunt iam gramina campis” („Rozpierzchły się śniegi, na pola powróciła już trawa”, cytat z dzieła Horacego „Ody rzymskie, pieśń IV”), powyżej nich jest płaskorzeźba Matki Boskiej trzymającej na rękach dzieciątko. U szczytu znajdują się dwa herbu – po prawej Gryf (herb rodziny Konarskich), po lewej herb z krzyżem, na którego końcach znajdują się kwiaty lili.
W kaplicy zostały pochowane trzy osoby z rodu Konarskich a informacje o nich są zawarte na tablicach umieszczonych wewnątrz kaplicy.
